Na's profile~*~ Nayuri ~*~PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
~*~ Nayuri ~*~September 07 กลับมายืนที่เดิม...Haloo my space, ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เจ้าบล๊อกน้อยของเรา เนื่องจากไม่มี computer ที่จะมาอัพบล๊อกได้ เลยไม่ได้เข้ามาทำไรเลย แต่ช่วงนี้งานไม่ค่อยเท่าไหร่ เลยมีเวลาหน่อย มาอัพรูปน่ารักๆๆ ของเราได้เล็กน้อย ก้อเท่านี้แหละ ไม่รู้จะเขียนไรอีหว่ะ ช่วงนี้เป็นช่วงบ้า เฉื่อยๆๆ เอื่อยๆๆ กะการทำงานยังไงก้อไม่รู้ ไม่ค่อยอยากทำงานซะงั้นกรู มีแต่อยากจะเล่นๆๆ ไปวันๆๆ หรือเพราะว่างานช่วงนี้ไม่ค่อยบันเทิงใจเท่าไหร่ แต่ก้อยังดีที่มีกิจกรรมทำแก้เซ็งหน่อยหน่ะจิ ไปเอาละ ไม่บ่นอะไรดีก่า ไปดีก่า คิดถึงเพื่อนๆๆ ทุกคนนะ (แต่ไม่รู้ว่าจะมีใครเข้ามาดูอีกรึป่าว ไอ้บล๊อกเนี๊ยะ) May 19 ร้อยเรื่องสาระพัน ซำหวัดดี เพื่อนๆ ที่น่ารักทุกท่านข้าน้อยไม่ค่อยได้เข้ามาอัพบล๊อกเท่าไหร่เลย เพราะไม่มีอะไรหวือหวามาเล่าให้ฟังมากมาย (เหมือนหยั่งกะของอีแนท
 ) เพราะเนื่องจากชีวิตที่ผ่านมาไม่มีอะไรหนุกหนานเลย เลยไม่รู้จะเล่าอารายดี  เรื่องงาน
 หากเพื่อนๆ ท่านใดที่รักและสนใจในตัวข้าน้อย คงจะรู้กันดีว่าโรงเรียนใหม่ของข้าน้อย ไม่ค่อย Happy สักเท่าไหร่ ณ บัดนี้ ข้าน้อยได้สำเนียกได้แล้วว่า คงต้องหาโรงเรียนใหม่ซะแว้ววว เลยมีอายุขัยการทำงานที่นี่จนถึงแค่สิ้นเดือนนี้เท่านั้นคับป๋ม แล้วข้าน้อยจะตั้งสติใหม่ จะเป็นนาคนเดิมให้ได้จ้า...
 เรื่องเพื่อน
  ช่วงนี้เริ่มดีหน่อย เนื่องจากเพื่อนๆ ของข้าน้อยได้เริ่มกลับมากันบ้างแล้ว
 จากที่ไปอยู่เมืองนอก เมืองนา อย่างไฮโซ อย่างอียิ้ม หรือน้องอ้อม ที่เราได้มีโอกาสไปกินข้าว และเด๊นซ์แด๊นซ์  กันเล็กน้อย พร้อมน้องกุ้งด้วย เนื่องจากหล่อนได้กลับมาธุระที่บ้านก้อเลยได้มีโอกาสมาเจ๊อะกัน สามารถดูรูปๆ ได้จ้า (หนับหนุนโดยน้องกุ้ง)และช่วงนี้ก้อได้เจอเพื่อนใหม่จาก TCC อีกเยอะ
 ก้อ อีกิ๊ฟท์ (เจ้านี้ไม่ใหม่แล้ว จากเอแบคเอง) คุณนายน้ำหนาว คุณต้นข้าว และอื่นๆ อีกมากมาย แต่เด๋วคุณต้นข้าวจะต้องไปอยู่อาบู ดาบี๊แล้ว เนื่องจากหล่อนได้เป็นแอร์ เอทิแหต  อาจจะต้องมีฉลองก่อนไปกันหน่อยแล้วล๊า... และในวันเสาร์ที่จะถึงนี้ เด๋วจะมี meeting กันกะเพื่อนๆ รุ่น 7 คราวนี้อาจจะเจอกันครบแก๊งค์ ก้อจะมีไปร้องเกะ
กินข้าวกันเล็กน้อย  และในอาทิตย์หน้า ก้อจะมีคิวไปเลี้ยงส่งน้องมุก เด็กสาวในแก๊งค์ของเรา ที่จะโบยบินไปเรียนเมืองนอก
ที่จะเจริญรอยตามอีแนท ไปอยู่เมือง (กันดาล) เดียวกันนี่เอง และน้องมุก ก้อจะออกเดินทางไปวัน 30 แล้วคร๊าบบบ (เพื่อนตูก้อไปอีกคนเสียแล้ว  ) และศุกร์หน้านี้ เพื่อนหนุ่มของอิชั้นก้อจะกลับเมืองนอกอีกคน แล้วเหมือนกันเจ้าคะ ไปเมืองนอกกันหมดเลยวุ๊ยยย อยากไปมั่งจังหว่า...
วันเกิดอิชั้นคะ
 จันทร์ที่ผ่านมา เป็นวันเกิดอิชั้นเองคะ ปีนี้ก้อไม่ได้มีไรหวือหวา (เหมือนทุกๆ ปีแหละ) แต่ก้อดีใจที่เพื่อนๆ ยังจำกันได้ ก้อมีทั้งทอสับมา
 แฮ๊ป ทั้ง MSN ที่ chat หรือทั้ง SMS มาหา ก้อขอบคุณ เพื่อนๆ พี่ น้องทั้งหลายด้วยนะค๊า... แล้วปีนี้ก้อได้เพื่อนๆ จัดงานวันเกิดให้ ซึ่งเป็นแก๊งค์ของคุณสจว๊ต ก้อหนุกหนานกันดี หนุกหนานในที่นี้ กะเพื่อนๆ พี่ๆ มากกว่า หนุกหนานกะอีเบ่ยนะ เมากันสุดริ๊ด แด๊นซ์กันสุดเหวี่ยง ที่ร้านของพี่ว่านเองครับ ก้อขอบคุณพี่ๆ ที่จัดงานนี้ให้ก้อแล้วกันนะจ๊ะ
และก้ออีกวันสำหรับงานวันเกิด แก๊งค์สาวของเราเอง ที่จัดงานนี้ให้ จิงๆ ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย ก้อแค่กินข้าว แล้วก้อเม้าท์ๆ กันขำๆ ตามประสาสาวๆๆ เท่านั้นเอง แต่ก้อมีความสุข งานนี้มีแค่ นา พี่จัน และก้อพี่เดียร์ เท่านั้นเอง เนื่องจาก สาวแอมของเรามาก่อเรื่องไว้ เลยไม่ได้มาร่วมด้วย อด ซะงั้น
ลูกๆๆ ของข้าน้อย
 ช่วงนี้ลูกๆ ของข้าน้อยได้โตขึ้นเป็นกอง วิ่งเล่นกันได้แล้ว กะลังน่ารักมากๆๆ เลยทีเดียว ช่วงนี้ดีขึ้นหน่อย จากที่มันโตขึ้นแล้ว กินข้าวเองได้แล้ว ไม่ต้องคอยมานั่งป้อนนม ทุกๆ 3 ชั่วโมง เหมือนแต่ก่อนอีก ไม่งั้นตูละตายแน่ มิใช่ตูอย่างเดียว แม่ตู และ พี่ตูด้วย คิดว่าถ้าหากตอนที่ขายไป ต้องได้มีการเศร้าโศกกันแน่นอน
เพราะมันน่ารักทุกตัวเลย ไม่อยากให้ใครไปแล้วอะ ทั่วไปจิงๆ นะ
 ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เที่ยว ได้ทำอะไรเป็นสีสันให้กับตัวเองเลยอะ งานก้อยุ่งมากกๆๆๆ ดีนะเนี๊ยะ ที่ช่วยคุณเจ้านายจนถึงสิ้นเดือน มิฉะนั้น เจ้านายอิชั้นอาจถึงแก่กรรมได้ ช่วงนี้งานก้อเยอะ (แต่ไมตูละไม่หนุกเลย
) ชีวิตสีสันก้อไม่มี โอ่ย... แย่ แย่ แย่ ไม่ดีๆๆ ไม่ได้ละ ต้อง ชาร์ตแบต กันซะหน่อยแล้ว แถมยังไม่สบายหนักอีก ซวยอะไรกันขนาดนี้ละเนี๊ยะ เรื่องซวยอีกอย่าง (ซวยที่ 1) เด๋วเราจะไม่มีโน๊ตบุคไฮโซ ไว้ค่อยมานั่งเล่นทีบ้านแล้วอะ (ลาออก ก้อต้องคืนเค้า) แต่อยากได้เป็นของตัวเองจัง ทำไงดีละเนี๊ยะ  ตังค์ก้อไม่มี อยากได้นู๊น อยากได้นี่ เรื่องซวยอีกอย่าง (ซวยที่ 2) ทำไมเราไม่สามารถเข้า blog ใครได้เลยอะ แม้กระทั่ง blog ของตัวเอง เศร้าใจจิงๆ เป็นเพราะไรเนี๊ยะมะเข้าใจ๋เล๊ยยย ไปดีกว่า ไม่มีอะไรตื่นเต้นมาเร้าใจเพื่อนๆ เลย คิดว่าอ่านๆ กันไปแล้วอาจจะเบื่อได้ งั้นจบการรายงานเพียงเท่านี้
April 14 ลูกออกมาแล้ววว....ไม่มีอะไรหรอก แค่บ้าเห่อ ที่ว่าลูกสาวอิชั้น (จีน่า - Golden) ที่บ้านมันคลอดลูก หลังจากที่ประคบประหงมมานาน เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี กินนมแพะ กินนมเมจิ กินแคลเซียม กินผักลวก กินไข่ลวก พาไปว่ายน้ำ เข้าโรงเรียนไปฝึกเป็นเดือนๆ โหยเสียตังค์ไปหลาย แถมยังต้องเสียตังค์ไปผสมกะพ่อพันธุ์ตั้ง เป็นหมื่น
 แพงสุดๆ ผสมไปสองรอบ คราวนี้ได้ซะที เมื่อวานคลอดแล้วลูกสาวชั้น น่าสงสารมาก ออกมาตั้ง 8 ตัว แต่ดันตายไป 1 ตัวสุดท้าย
(ชาย 4 หญิง 3) ใช้เวลาในการคลอดยาวนานมาก ตั้งแต่ 7 โมงเช้า ถึงบ่าย 2 โมง เหนื่อยมาก เหนื่อยแทนเลยเรา ช่วยเบ่งซะ จนตัวสุดท้าย มันต้องนอนหลับแล้วเบ่งลูก อันที่จิงแล้วในการทำลูกครั้งนี้ เรามีจุดประสงค์คือ "การค้า" กะขายเต็มที่ย่ะ เพราะเสียตังค์เลี้ยงดู ปูเสื่อไปเยอะแล้ว คราวนี้ต้องเอาทุนคืนบ้างแล้วหล่ะ ถึงเวลาของชั้นแล้วย่ะ ที่ต้องหาตังค์
แต่ว่าช่วงนี้ก้อต้องอ่วมเหมือนกันแหละ ที่ต้องเลี้ยงเจ้าตัวเล็กตั้ง 7 ตัวพร้อมๆ กัน เหมือนเด็กๆ นะ ที่ต้องออกมาให้นมทุกๆ 3 ชั่วโมง ตายแน่กรู แต่ว่าแม่กรูตายก่อน เพราะเจ๊แกต้องเลี้ยงอยู่บ้าน
ก้อเอาล่ะ เริ่มการขายได้เลยละกัน อิอิ "หากใครสนใจติดต่อได้ที่อิชั้นนะย่ะ แต่ว่านาคงขายตอนมัน 2 เดือนก่อนหน่ะ ให้มันแข็งแรงยิ่งกว่านี้ ทำวัคซีนอะไรให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยขาย สำหรับราคา ยังไม่แน่นอนจ๊ะ คิดว่าไม่เกินหมื่น แต่ก้อต้องรอดูก่อนว่ามันโตแล้วจะเป็นยังไง แต่ขอบอกว่าพันธุ์ดีจิงๆ นะ เพราะเรามีใบ petdegree ให้ด้วย เพราะพ่อมันเป็นแชมป์นะจ๊ะ"
สามารถดูรูปได้นะย๊ะ...
April 11 เจ๊มาเล๊นนน.....ฮ่า ฮ่า มาเล๊นนนน.... หลังจากที่หายไปนานเลย ไม่ใช่ไรหรอก เป็นเพราะความโง่ของกรูเองที่เข้ามาอัพบลอก พอเขียนเสร็จปุ๊บ เซฟปั๊บ ก้อหายปุ๊บเลย กรูเลยไม่เอาหล่ะ เข้าใจอีแนทเลยที่ว่า การเขียนๆๆ แล้วให้พวกหล่อนๆ ทั้งหลายอ่านหน่ะ มันเหนื่อยไม่น้อยเหมือนกันนะ
จิงแล้วจะมาเล่าถึง Trip ภูเก็ต ที่ไปเที่ยวกะที่ออฟฟิตให้ฟัง เผื่อยากจะให้เพื่อนๆ น้ำลายหกกันไปตามๆ กัน อันที่จิงแล้ว กลับมาวันอาทิตย์ที่ 26 มีนา บ่ายๆ (ไปตั้งแต่วันที่ 24) ก้อรีบมาเขียนบลอกให้พวกคุณๆ ทั้งหลาย กว่าจะเขียนเสร็จปาเข้าไปเกือบสามทุ่ม เสร็จแล้ว แม่งหายหมด เลยไม่เอาละตู เหนื่อยก้อเหนื่อย นอนดีก่า งั้นก้อไปดูรูปเอาละกัน จะเขียนบรรยายไว้ในนั้นแทน เพราะจำไม่ได้ละ นานแล้ว อุตสาห์รีบกลับมาแล้วอัพทันที เพราะสดๆ ร้อนๆ เครื่องกะลังติด แต่ตอนนี้ดับไปแล้วหล่ะ ดูรูปเอาเองละกัน
วันนี้ไม่ได้มี Topic อะไรเก๋ไก๋ แต่ว่าเจอเพื่อนๆ น้องๆ เข้ามาเยี่ยมก้อเลยดีใจ
น้องอ้อม - - ดีใจจังที่เข้ามาเยี่ยมด้วย จะได้เจอกันในเร็ววันนี้แล้วอะจิ มาแล้วอย่าลืมมาเจอกันนะจ๊ะ นางฟ้าสาวสวย
อียิ้ม - - หายหน้าไปเหมือนกันเลยนะแก เป็นไงบ้าง ไม่รู้เหมือนกันว่าแกจะเข้ามาอ่านบลอกชั้นรึป่าว แต่ชั้นเห็นแกเข้าไปของแนท อ่านเม้นท์แก แล้วก้อ " เออ ... คิดถึงหว่ะ " กลับมาแล้วอย่าลืมโทรมานะ เพราะแกเบี้ยวชั้นมา 2 รอบแล้ว (รู้ตัวป่ะ)
 น้องกุ้ง - - สงกรานต์จะกลับมาจิงหรอ
 มาจิงก้อดีจิ จะได้เจอกันครบแก๊งค์หน่อย เพราะรู้สึกว่าหมู่นี้แก๊งค์เราจะค่อยๆ หายกันไปทีละคน วันก่อนไปกินข้าวกัน เหลือกันแค่ 5 คนเอง เจ๊ มุก แยม รัน แล้วก้อตี๋อีแนท - - ไม่รู้จะเขียนไรดีหว่ะ เพราะมึงกะกู คุยกันเหมือนอยู่ประเทศเดียวกันเลย ซะงั้น
อาเฮียเหว่ย - - รู้สึกว่าเด๋วนี้โลกเป็นสีชมพูเหลือเกินนะ ได้ข่าว
 แต่เรายังมะได้เข้าไปอัพบลอกแกเลย ไหนว่าจะนัดกินข้าวรุ่น 7 กัน ไงก้อโทรมา ลูกปลา - - ทำงานทำการได้แล้วแก อยู่บ้านเฉยๆ เด๋วสันหลังยาวเกินไป
บ๊อบบี๊ - - อย่าหักโหมกะงานมากไปนะแก พักผ่อนซะบ้าง เด๋วกลับมาแล้วผอมเอา ไม่รักด้วยนะ
พี่กวาง - - จุ๊ จุ๊ เรื่องน้องนะจ๊ะ อย่ากระโตกกระตากไป เด๋วเค้ารู้หมด แล้วแย่เลย
สำหรับคนอื่นๆ ทีเข้ามาเยี่ยมบลอกเรา ก้ออ่านแล้วกรุณาเม้นท์นิดนึงนะคะ จะได้รู้ว่าใครยังคิดถึงเราบ้างง... อิอิ
March 12 เด็กนักเรียนใจแตกบ้าไปแล้วเฮ้อ!!! ก่อนอื่น ต้องขอบคุณ ขอบใจ เพื่อนๆ น้องๆ ที่น่ารักทุกคน ที่ให้กำลังใจเรานะยังไงเราจะพยายามแล้วกัน (พยายามหาของกินไม่ให้ขาดเลย อิอิ) ไม่จ๊ายยย...แล้ว....
อีแนท... ขอบใจนะ ที่มึงก้อวิชาการเป็นกะเค้าเหมือนกัน
ลูกปลา... ช่าย เด๋วลาออกเลยดีก่า
น้องกุ้ง... เจ๊คับซีย่ะ ก้อคิดอยู่เนี๊ยะ ถ้าไม่ไหวจิงๆ ก้อคิดหนักเหมือนกัน
อาเฮียเหว่ย... นั่นหน่ะจิ แต่เราก้อจะสู้นะ ทนๆ ไปก่อนละกัน
บ๊อบบี๊... ขอบจายนะเพื่อน ชั้นจะสู้ย่ะ (สู้เพื่อหาของกิน) อิอิ
แต่ยังไงก้อตาม นักเรียนคนนี้ก้อจะปรับตัวเองให้เข้ากะโรงเรียนใหม่ให้ได้ละกัน แต่ช่วงนี้ก้อดีขึ้นมาตี๊ด.....นึงนะ ติ๊ด....นึงจิงๆ ไม่ได้เยอะเท่าไหร่ ก้อแบบว่าพอจะมาโรงเรียน ทำงานไปวันๆ ชิวๆๆ ไปกินข้าวกลางวันชิวๆๆ ได้อยู่ แต่ว่าพอพลบค่ำ เป็นต้องหาเรื่องทำไรทุกที ไม่กินข้าว ก้อเม้าท์ๆ กะเพื่อน เดินเล่น หรือว่าไปนวด (massage) ต้องหาไรทำหนุก หนุก สร้างสีสันให้กะตัวเอง เพราะเด๋วจะเฉาตายไปซะก่อง อย่างที่เพื่อนๆ ว่า เพราะทำงานที่ออฟฟิต ก้อเหนื่อยจาแย่ ออกมาข้างนอกก้อต้องหาความสุขใสตัวให้เยอะที่สุดงัย ไม่เอาดีก่า พอละ เลิกพูดเรื่องนี้ดีกว่า มาอัพเดท เรื่องใหม่กันดีก่า
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
จิงๆ เรื่องนี้ก้อไม่ใหม่แล้วละ แต่เพราะไม่มีเวลามาอัพเดท
เรื่องแรก ==> ความโง่ของตัวเอง
เรื่องมีอยู่ว่า .... วันศุกร์คะ วันศุกร์ เด๋วนี้วันศุกร์เป็นวันที่ดิชั้นโปรดปรานมากกๆๆๆ เนื่องจากว่า เป็นวันที่อิชั้นได้ปลดปล่อยอะไรอย่างเต็มที่ อย่างเช่น ไปเที่ยว นั่นเอง ซึ่งศุกร์ที่แล้วได้ไปเที่ยวกะ Chicky Gang เรา โชคดีมากที่โทรกลับบ้านมาบอกแม่ก่อนแล้วว่าจะไปเที่ยว แล้วจะกลับบ้านดึก แต่บอกแม่ไว้แค่จะกลับตอนประมาณตี 2-3 แต่เอาเข้าจิง ตี 4 ครึ่งเลยครับท่าน เพราะไปเจอเพื่อนสาวอินเตอร์ ก้อเลยไปต่อที่สีลม กว่าจะกลับก้อปาเข้าไปตีสี่ ซะงั้น กลับมาถึงบ้านคะ จอดรถหน้าบ้าน ณ เวลานั้นเวลาตี 4 ก่าๆๆ พ่อ แม่ พี่ น้อง อิชั้นบรรทมกันหมดแล้วคะ แต่ด้วยความโง่ ความควาย เข้ามาแทรก มือดันไปกดโดนไซเรนประตูรถ "หว๋อ" ดังทันทีคะ จากเมาๆ กรึ่มๆ นี่กรูตื่นเลย ไม่ใช่แค่อิชั้นตื่นอย่างเดียว แม่อิชั้นก้อตื่นลงมาด้วย "ตายห่าละกรู" โดนด่าซะงั้น โชคดีที่คืนนั้นโทรมาบอกก่อนว่าจะไปเที่ยว ไม่งั้น ตายแน่ ตายสถานเดียว นี่แหละคะ ความโง่ของอิชั้น แต่ด้วยความที่ทำบุญมาเยอะ คุณพระยังเข้าข้าง ที่ดลบันดาลให้อิชั้นโทรมาบอกแม่ก่อน ไม่งั้น ตายแน่ๆๆ
เรื่องที่สอง ==> ความ "ซวย" ของอิชั้น
เรื่องมีอยู่ว่า... อาทิตที่แล้ว ทำตัวเป็นเด็กดี (เนื่องจากกลับบ้านดึกตีสี่เมื่อคืนวันศุกร์) เลยไปซื้อกระเบื้องให้แม่ที่รังสิต ทำไมต้องซื้อที่รังสิตคะ จิงๆ HomePro แถวบ้านอิชั้นก้อมี แต่ว่า "ซวย" (ซวยที่ 1) ของหมดคะ เหลือแต่ที่รังสิตสถานเดียว แล้วสั่งมาไม่ได้ด้วย เพราะช่วงนี้เป็นช่วงเช็คสต๊อค ซะงั้น เพราะปกติเค้าจะมีการสั่งของมาจากต่างสาขาได้ แต่ "ซวย" คะ (ซวยที่ 2) เลยต้องขับรถไปซื้อ แค่ไปซื้อ แล้วกลับเท่านั้นคะ อุตส่าห์ไปเยี่ยบตั้ง ฟิวเจอร์ปาร์ครังสิต ได้แค่ไปซื้อกระเบื้องแล้วกลับเท่านั้นคะ "ซวย" คะ (ซวยที่ 3) 3 ชม.กับการขับรถ มิได้แหย๋มฟิวเจอร์สักนิด พอกลับมาถึงบ้าน มองไปที่รถ กันชนหน้าคะ หลุดซะงั้น "ซวย" คะ (ซวยที่ 4) ไรวะ ใครทำ กรูไม่ได้ทำนะ กรูไม่ได้ชนไรมาเลย หลุดออกมาเยอะมาก ถ้าชนเอง ต้องรู้แล้วเราไม่ได้ทำ เราไม่ได้ทำจิงๆ นะ พอมานึกได้อีกทีต้องเป็นเด็กเข็นรถของ HomePro แน่นอน เพราะมันจอดอยู่ข้างรถเราเป็นแถวเลย เพื่อนๆ พอจะนึกออกไม๊คะ ที่ว่ารถเข็นของห้างจอดซ้อนกันเป็นแถวๆ แล้วพอพนักงานจะเก็บเอาเข้าห้าง ก้อต้องเข็นกันแบบยาวๆๆ ประมาณนั้น เลยมันใจได้เลยว่าต้องเป็นพนังงานพวกนี้แน่ เพราะจากสภาพรถที่เหวอะนั้น มันใจได้เลยว่าต้องโดนรถเข็นเสยแน่ๆๆ นี่แหละคะ คือความ "ซวย" ของอิชั้น
เรื่องที่สาม ==> เจอแก๊งค์ Haku
เรื่องมีอยู่ว่า... จิงๆ ก้อไม่ได้มีอะไรมากหรอก วันเสาร์ที่ผ่านมา ได้เจอแก๊งค์เก่าที่งานแต่งงานพี่คนนึง ก้อดีใจมาก เม้าท์กันสุดริ๊ด สุดเดช ก้อเท่านั้น แต่ก้อดีใจกะพี่อี๊ด พี่ที่ทำงานคนนึงที่ได้ตกหลุมพราง แต่งงานแล้วซะงั้น มาแบบไม่ให้สุ่มให้เสียงเลยว่ามีแววจะแต่งงงานซะงั้น ตกใจมาก แต่ก้อดีเป็นฝั่งเป็นฝาซะที แล้วเราละ???
เรื่องที่สี่ ==> สงสาร my buddy จัง :'(
เรื่องมีอยู่ว่า... พี่จัน บัดดี้ของอิชั้น ที่ลาออกจากงานเก่าพร้อมๆ กัน แล้วหล่อนก้อได้ทำงานที่ใหม่ ที่ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ใครๆ ก้ออยากเข้าทำงานที่นี่ ที่ที่ว่าโก้ เท่ห์ เป็นที่ที่ทุกคนในบรรดาวงการโฆษณา ใครๆ ก้อใฝ่ฝันอยากทำมากๆ นั่นก้อคือ ... นี่เอง (ตอนนี้ไม่อยากบอกเลย ไว้ใครสนใจจิงๆ แล้วอยากเก็บไว้เป็นอุทาหรณ์ละก้อ ถามเป็นการส่วนตัวได้) หล่อนใฝ่ฝัน อยากทำงานที่นี่มากๆๆ มันคือ Agency ในฝันเลยเชียวแหละ พอหล่อนได้รับการยินยอมตอบรับจากบริษัทนี่ละก้อ หล่อนก้อรีบตอบรับทันที หลังจากนั้น เราก้อเจอปัญหาพอๆ กัน ไม่ต่างกันเลยเชียว คือ 1. เรื่องการอยู่กิน พอกันเลยคะ อดอยากปากแห้งมากๆ เพราะหล่อนกะอิชั้น เป็นคู่ขาในการซื้อหมูปิ้งทุกเย็นเลยเชียว 2. บรรยากาศการทำงาน อันนี้ที่เป็นปัญหาของเจ้าหล่อนก้อคือ โต๊ะทำงานไม่มี partition คะ นั่งกันเห็นหัวกันทุกคนเลย ทำงานกันแข็งๆ แต่เรื่องนี้ คงช่วยไม่ได้เพราะมันคือโต๊ะทำงานที่เค้ากำหนดให้ 3. เม้าท์คะ ที่นี่ไม่ได้มีการหันหน้ามาเม้าท์กันเลย ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันอย่างขมักขเม้น น้ำลายบูดเหมือนอิชั้นเลยคะ 4. สไตล์การทำงานของเจ้านาย ไม่ต่างกะอิชั้นเลยคะ ที่เจ้านายเป็นคนละเอียด พอเราทำไรมา แก้หมดเลยคะ นี่ทำเอาเราเสีย self ไปเลย ทั้งคู่ แต่ของเจ้าหล่อน แย่กว่าคะ เจ้านายของหล่อนไม่ยอมให้หล่อนทำอะไรเลย ทำเองหมด แล้วจะจ้างหล่อนมาทำไรกันนี่ เรื่องนี้เรายังโชคดีกว่าแฮะ ที่เรายังได้ทำงานเองทั้งหมด (ถือว่าเราโชคดีกว่าปะเนี๊ยะ) เรื่องพวกนี้เลยทำเอาหล่อนเครียดไปเลย แย่จัง ก้อต้อรอดูกันต่อไป ว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน ไรว๊า... ผลัดกันปลอบจิงๆ เลยนะเนี๊ยะ เราสองคน
เรื่องที่ห้า ==> กินรี Thai Massage (สุดยอด)
เรื่องมีอยู่ว่า... จิงๆ เรื่องนี้ไม่ค่อยไรเท่าไหร่หรอกคะ แค่ว่าเมื่อวานนี้ วันศุกร์อีกละ อิชั้นไปนวดแผนโบราณมาคะ ดีมากๆๆ สปา สุดๆๆ ผ่อนคลาย จิงๆๆ อันนี้ขอนำเสนอสำหรับคนที่ชอบ Massage คะ "นวดตัว 2 ชม. 300 บาท" แต่เด๋วนี้เค้าขึ้นราคาเป็น 350 บาทแล้วสำหรับลูกค้าใหม่ แต่ที่เราไปมา เราได้ราคา 300 บาท เนื่องจากคุณจันเคยไปมาก่อน เราเลยได้ราคาเก่าะคะ แต่หากผู้ใดชอบ "นวดเท้า" ละก้อ ชม. ละ 300 บาท อันนี้แพงไปนิดนะคะ แต่เรายังไม่เคยนวดเท้าที่นี่ เลยบอกไม่ได้ว่าดีรึไม่ แต่สำหรับนวดตัวแล้วดีมากๆๆ (เราว่าดีนะ แต่ไม่รู้ว่าจะขายมากเกินไปป่าว) ไงหากเพือนๆ ท่านใดสนใจ ก้อลองไปใช้บริการได้นะคะ ร้านกินรี ตั้งอยู่ บริเวณ ถ.สาธร ตัดกับ ถ.สีลม เอาง่ายๆ คะ หากขับรถมาจากเส้นสาธร ถึงแยกนราธิวาส แล้วเราต้องเลี้ยงขวาคะ (ที่ตรงไปแล้วจะเจอสี่แยกกังหัน ที่ถ.สีลม) ขับเลยป้ายรถเมล์มานิดนึง ร้านกินรีตั้งอยู่ริมถนนทางด้านซ้ายมือเลยคะ สามารถจอดรถได้ที่หลังร้านคะ หากเพื่อนๆท่านใดสนใจ ก้อลองไปใช้บริการกันดูก่อนก้อได้นะคะ ร้านปิด สี่ทุ่ม นะคะ
เรื่องที่หก ==> คันอยากออกจากบ้าน
เรื่องมีอยู่ว่า... วันนี้คะ วันเสาร์อิชั้น อยากออกจากบ้านมากกๆๆ แต่ไม่รู้ว่าจะไปไหนดี ขี้เกียจขับรถด้วย เบ๋ยก้อไม่ว่าง พอดีเจ้นุช (ลูกพี่ลูกน้อง) ของอิชั้น โทรมาชวนไปดูหนัง Final Destination 3 อิชั้นตัดสินใจทันทีเลยคะ ว่าจะออกไปแน่นอน ดีใจมั่กๆๆ ที่จะได้ออกจากบ้าน แต่ที่คิดคือ แค่จะออกไปดูหนังแล้วก้อกลับมาดู "แดจังกึม" ตอนอวสาน สุดท้าย... ไม่ได้ดูคะ เซ็งมากๆๆ เพราะไอ้พี่เอก (เพื่อนเจ้นุช) เบี้ยว นัดแล้วเบี้ยว วันนี้เลยเซ็งเลย ออกมาจากบ้าน ไม่ได้ทำไร หนังก้อไม่ได้ดู ไม่หนุกเลย เดินเล่น ก้อเซ็งซะงั้น วันนี้เลยเซ็งเลย ทีแรกดีใจมากๆ ที่ได้ออกจากบ้านมาทำไรหนุกๆ สุดท้าย... กลับเซ็งกว่าเดิมอีก รู้งี้อยู่บ้านดีก่า
เฮ้อ!! พอละ เยอะล่ะ อัพเดททีเดียว อัพทั้ง week เลย แล้วเพื่อนๆ ละ เปงงายกันบ้าง หวังว่าคง Happy กะชีวิตนะ อย่ามาเป็นเด็กนักเรียนใจแตกเหมือนกะเราละกัน
March 04 เด็กนักเรียนเกเรช่วงนี้ไม่ค่อยได้มีเรื่องใหม่ๆ มาเล่าให้ฟังเท่าไหร่ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงที่จิตใจห่อเหี่ยว ไม่อยากไปทำงาน เหมือนเด็กนักเรียนงอแง ที่ไม่อยากไปโรงเรียน ไม่อยากไปเจอเพื่อนใหม่ ไม่อยากไปเจอครูใหม่ อะไรประมาณนั้น
โรงเรียนใหม่ ไม่สนุกเหมือนโรงเรียนเก่าเลย ไปเรียนสายก้อม่ายด้าย ทำเอาเราตัวเกรงไปหมดเลย แค่เวลา 9 โมงครึ่ง นิดๆ เองื เดินเข้าโรงเรียนแทบจะต้องมุดหน้าที่สุด หรือไม่ก้อต้องเดินมาในท่าที่เงียบที่สุด อย่าให้ครูตื่นเชียว มิฉะนั้น เจ้าจะเปนเป้าสายตาทันที ถ้าเป็นโรงเรียนเก่านะ 10 โมง ดิฉัน ยังทำหน้าสวย เดินเข้าโรงเรียน อย่างอาจหาญ หรือมื้อกลางวัน ก้อไม่ได้ช๊อปปิ้ง หรือหาขนมกิน ซึ่งเป็นกิจวัตรเชียว ที่โรงเรียนเก่าเค้าทำกันทุกเที่ยง คิดถึงลูกชื้นปิ้ง คิดถึงซอยตลาด คิดถึงขนมจีนน้ำยา คิดถึงสตรอเบอร์รี่ปั่น คิดถึงร้านกาแฟ คิดถึงชีสไบท์ไจแอนท์ คิดถึงร้านเสื้อพี่จ๊อบ ที่ซู๊ดดดดดดดด......... โรงเรียนใหม่หน่ะหรอ กว่าจะกินข้าวได้ที ต้องเดิน เดิน เดิน เดิน แล้วก้อเดิน ไปตั้งไกล ขี้เกียจก้อขี้เกียจ ร้อนก้อร้อน กินเสร็จ เดินกลับมา ประมาณว่าหิวได้อีกรอบเลย ท่านผู้ชมคะ เห็นรึยังว่าว่าไกลขนาดไหน กว่าจะรับทานมื้อกลางวันได้ หรือไม่ก้อไม่ต้องเดินให้เมื่อยตุ้มก็ได้นะคะ นี่เลยคะ ข้าวไข่เจียวแฮม เมนูโปรดของที่นี่เชียวละคะ หากใครสนใจ ติดต่อขอลองชิมข้าวไข่เจียวแฮมละก้อ โทรด่วน 01-9292273 (ถ้าท่านโทรมาภายใน 1 วินาทีนี่ ท่านจะได้ส่วนลดพิเศษ "ไข่เจียวแฮมฟรี่ตลอดสัปดาห์") ซะงั้น และแล้วพอตกประมาณ บ่าย 4 บ่าย 5 สภาพของนักเรียนคนนี้เนี๊ยะ ไม่เหลือเลย ความหิว มันเข้ามาย้ำกลายจิงๆ แล้วดิฉันจะไปหาที่ไหนละเนี๊ยะ หมูปิ้งอย่างโรงเรียนเก่าก็ไม่มี ลูกชิ้นลุงก้อไม่มี ปลาหมึกน้ำจิ้มรสแซ่บก้อไม่มี แหนมย่างกับพริกสดแล้วก้อผักกะหล่ำปลีก้อไม่มี หรือว่าจะเป็นแหนมตุ้มประจำ 7-11 ก้อไม่มี มันช่างทรมานเสียจิงเลยนี่ อารายกัน อิฉันไม่เคยอดอยากปากแห้งอย่างนี้มาก่อนเลย หรือแม้แต่อยากกินมอกค่าปั้น ก้อปั้นไม่ได้เรื่อง ยังมีการมาบอกอีกว่า "ลองชิมก่อนสิคะ เพราะยังไม่เคยปั่น" อาร๊ายยยย......... โอ้ว แม่เจ้า ขายกาแฟ น้ำปั่น แต่บอกว่าไม่เคยปั่นมอกค่า พระเจ้าช่วย โอเค วันถัดมา ไม่ปั่นก้อได้ ปั่นไม่เปนงั้น ขอ "มอคค่าเย็น" โอ้ว.... พระเข้าจ๊อด อีกครั้ง มันยังบอกอีกว่า "ลองชิมก่อนนะคะ เพราะไม่เคยชง" พอกันที จบแล้ว จบแล้ว (จบแล้ว รักที่เคยเหนื่อยล้ามาตั้งนาน.....อ่ะอาว มะใช่ มะใช่) ไม่มีอีกแล้ว มอคค่า ไม่ว่าจะ ค่าเย็น หรือ ค่าปั่น กุไม่กงไม่กินมันแล้ว แม่งไม่เคยทำสักอย่าง โอ้ว...อะไรมันช่างรันทรดขนาดนี้เนี๊ยะ ถึงแม้ว่าโรงเรียนเก่าของเราจะมีปีเตอร์ แต่ก้อไม่อดอยากปากแห้งขนาดนั้ เรายอมให้มันมีปีเตอร์ ดีกว่าอดอยากนะเนี๊ยะ แล้วอีกความแตกต่างนึงระหว่างโรงเรียนเก่า และโรงเรียนใหม่ นั่นก้อคือ "การเม้าท์" มันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ต่างอย่างเห็นได้ชัด แตกต่างซะจนไม่ต้องพรรณนามากเลย น้ำลายดิฉันคะ จู่ๆ ก้อรู้เหม็นๆๆ เน่าๆๆ อย่างไรพิกล "น้ำลายบูดนั่นเอง" ชีวิตมันน่ารันทดยิ่งกว่า หากดิฉันไม่ได้เม้าท์ หรือตะโกนโหวกเหวกโวยวาย มันช่างเก็บเสียจิง ดิฮันจะต้องทำอย่างไรดีกะโรงเรียนใหม่นี่ดีละเนี๊ยะ ยังไม่หมดคะ ท่านผู้ชม นี่เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของความแตกต่างระหว่างโรงเรียนเก่า และโรงเรียนใหม่ แต่ไอ้สิ่งที่เหลือมันเปนสิ่งที่อธิบายยากมาก งั้นดิฉันของเก็บไว้ละกัน ไว้หากผู้ใด ของการสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม รบกวนโทรแจ้งด้วยคะ
เฮอ... คิดถึงโรงเรียนเก่าจังเยยย อยากไปโรงเรียนเก่สจังเยยย ไม่อยากไปโรงเรียนใหม่แล้ว February 26 หิมะตก ณ รามคำแหง 164พี่ชายดิชั้นคะ ตื่นขึ้นมาแต่เช้า ก้อร้องว่า "วันนี้หินะตกแน่เลย น้องนาตื่นแต่เช้า" ณ บัดนั้น เป็นเวลา ประมาณ 8 โมงกว่าๆ แต่ปกติ นาก้อไม่เคยตื่นเช้าเลย เปนกุลสตรี ที่ดีมากกก ตื่นเที่ยงตลอด ที่ว่าวันนี้ต้องตื่นเช้า ก้อเพราะว่าต้องไปทำบุญให้กับหญิงสาว ไม่พึงประสงค์ท่านนั้น เลยออกไปทำบุญใส่บาตร กรวดน้ำ อุทิศส่วนกุศลให้ มารับไปด้วยเทิด สาธุ... ว่าแต่ว่า การตื่นเช้า นี่ก้อดีเหมือนกันนะ ได้ออกไปตลาด ซื้อหมูปิ้งยามเช้า และขนมนมเนย ซื้ออาหารสด เพื่อมาทำอาหารกลางวัน ดีจังไม่รู้สิ บอกไม่ถูก นาคิดอยากจะตื่นเช้าๆ ขึ้นมาทำงานนิดๆ หน่อยๆ แล้วก้อค่อยไปนอนกลางวันก้อได้ หรือวันไปทำงานอยากตื่นเช้าๆ ไปทำงานแต่เช้า จะได้ไม่ต้องเจอรถติด หรือต้องเปลืองตังค์ขึ้นทางด่วน แต่ไม่เคยทำได้สักครั้งเลย มันเป็นอารมณ์ที่ว่า ขี้เกียจตื่นมากกๆๆ ขอนอนให้อิ่มๆ หน่อยเถอะ แต่สุดท้าย วันนี้นาก้อกลับขึ้นไปนอนตอนประมาณเกือบ 10 โมง นอนต่อถึงเที่ยงเลย (ตามเคยอีกตู) แต่วันนี้ก้อได้ทำงานหลายอย่างนะ รีดผ้า ล้างรถ ขัดห้องน้ำ แต่ผ้าก้อยังรีดไม่หมด เท่าที่สังเกตผ้าที่รีดไป มันคือ ชุดที่ใส่ตั้งแต่นาเข้าทำงานที่ใหม่ นับไปนับมา นี่ก้อปาเข้าไปเดือนนิดๆ แล้ว ตายละกรู ไม่ได้รีดผ้า มาแรมเดือนแล้วหรอนี้ ไม่น่าละ ช่วงนี้ใส่แต่เสื้อผ้าสื้นคิด จิงๆๆ แล้วนี่ก้อปาเข้าไป ห้าทุ่มกว่า แล้ว ก้อยังรีดผ้าไม่เสร็จอีก อารายกันนี่ ดิชั้น เด๋วนี้ขี้เกียจทำงานมากๆๆ เลย ไม่รู้ไมเหมือนกัน ทั้งงานบ้าน งานที่ที่ทำงาน อารายกันก้อไม่รู้ ชีวิต ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วย ไม่ชอบเลย เมื่อยละ พอแล้วดีก่า ไม่มีรมณ์เขียน จานอนแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปท่าเรือแต่เช้า (ไปหาลูกค้าที่พระประแดง ไกลมากกก)
|
|||||
|
|
